W tym poradniku:

• zastanawiam się, skąd wzięło się określenie „strzelanie jako terapia”;
• pokazuję, jak jedno konkretne zadanie pomaga uporządkować myśli;
• wyjaśniam, dlaczego spokojne strzelanie może obniżyć codzienne tempo życia;
• opisuję, czego może nauczyć reakcja na nieudany strzał;
• omawiam granicę między wartościowym hobby a rzeczywistą terapią.

Na strzelnicy nie przestajesz myśleć. Po prostu przez chwilę przestajesz myśleć o wszystkim naraz. Zamiast wiadomości, terminów i niedokończonych spraw masz jasno określone zasady, jedno zadanie oraz rezultat, który widzisz od razu!

Każdy ma swój sposób na „terapię”.

Dla jednego będzie nią motocykl. Ktoś inny idzie do garażu, majsterkuje, gotuje, biega, łowi ryby albo zajmuje się ogrodem.

Nie zawsze chodzi o terapię w znaczeniu medycznym. Często w ten sposób opisujemy zajęcie, które pozwala na pewien czas odłożyć inne sprawy, przestać odpowiadać na wiadomości i skupić uwagę na tym, co robimy w danym momencie.

Dla części osób taką aktywnością może być strzelanie. Strzelanie jako terapia nie oznacza jednak bezmyślnego wyładowania emocji. Jest niemal dokładnym przeciwieństwem takiego zachowania. Broń wymaga koncentracji, trzeźwości, opanowania i wykonywania czynności w określonej kolejności.

Właśnie dlatego strzelnica potrafi stać się miejscem, w którym inne sprawy na chwilę schodzą na dalszy plan.

Strzelanie jako terapia — co właściwie mam na myśli?

Używam Guns N` Stories określenia „strzelanie jako terapia” potocznie.

Nie prowadzę psychoterapii, nie diagnozuję problemów psychicznych i nie twierdzę, że pobyt na strzelnicy zastąpi rozmowę ze specjalistą. Psychoterapia jest formą leczenia prowadzoną przez odpowiednio przygotowanych specjalistów i ukierunkowaną na pracę z trudnymi emocjami, myślami oraz zachowaniami.

Interesuje mnie inne pytanie:

Dlaczego część osób po spotkaniu mówi, że odpoczęła psychicznie, uspokoiła się albo na kilka godzin przestała myśleć o pracy?

Moim zdaniem odpowiedź nie tkwi wyłącznie w huku, odrzucie czy emocjach towarzyszących pierwszemu strzałowi.

Znacznie ważniejsze jest to, że na stanowisku strzeleckim człowiek otrzymuje jedno jasno określone zadanie.

Jedno zadanie zamiast kilkunastu otwartych spraw

W ciągu zwykłego dnia przełączamy uwagę pomiędzy wieloma tematami.

Trzeba odpisać na wiadomość, pamiętać o terminie, podjąć decyzję dotyczącą pracy, sprawdzić telefon, wrócić do przerwanego zadania i zastanowić się, czego jeszcze nie udało się zrobić i dlaczego.

Na strzelnicy układ jest prostszy:

zasady bezpieczeństwa → przygotowanie → jedno zadanie → jedna próba → rezultat.

Nie oznacza to, że strzelanie zwalnia z myślenia. Wręcz przeciwnie — wymaga obecności i kontroli – i ten właśnie porządek daje chwilę wytchnienia i odświeżenia od codziennych spraw.

Zmienia się jednak zakres uwagi. Zamiast kilkunastu niezwiązanych ze sobą spraw pojawia się ograniczona liczba rzeczy, które należy wykonać we właściwej kolejności. Badania dotyczące strzelectwa sportowego pokazują, że dyscyplina ta silnie angażuje kontrolę uwagi oraz zdolność ograniczania wpływu bodźców niezwiązanych z wykonywanym zadaniem.

Na stanowisku wiesz, co masz zrobić teraz. Nie musisz jednocześnie zastanawiać się nad tym, co wydarzy się jutro, co trzeba kupić po drodze i na którą wiadomość jeszcze nie odpowiedziałeś.

Krótka pętla: przygotowanie, próba i rezultat

Wiele codziennych spraw nie ma wyraźnego zakończenia. Podejmujemy decyzję, ale jej efekty poznamy dopiero za kilka dni. Kończymy jedno zadanie, a chwilę później pojawiają się trzy następne. Trudno uznać, że coś zostało naprawdę domknięte.

Na strzelnicy pojedyncze zadanie ma wyraźny początek i koniec:

przygotowujesz się → wykonujesz próbę → widzisz rezultat → rozpoczynasz od nowa.

Tarcza daje konkretną informację.

Nie oznacza to, że wynik musi być dobry. Chodzi o to, że nie trzeba długo czekać, aby zobaczyć efekt wykonanej czynności. Można poprawić jeden element, zrobić następną próbę i ponownie zacząć od początku.

To właśnie ta powtarzalność bywa przyjemna. Na chwilę nie zajmujesz się otwartymi problemami, tylko kolejnymi niewielkimi zadaniami, które mają jasne zakończenie.

Spokojne strzelanie pomaga obniżyć tempo

Część osób odpoczywa najlepiej wtedy, gdy może zwolnić.

W takim spotkaniu nie chodzi o oddanie jak największej liczby strzałów. Robimy krótkie próby, zatrzymujemy się pomiędzy nimi i zmieniamy tylko jeden element naraz.

Czasem wystarczy sobie przypomnieć:

• nie śpiesz się;
• popraw pozycję;
• rozluźnij zbędne napięcie;
• wykonaj jedną spokojną próbę;
• nie próbuj natychmiast naprawiać poprzedniego wyniku.

Na co dzień często staramy się wykonywać kilka rzeczy jednocześnie i robić je coraz szybciej. Na stanowisku strzelecki lepszy rezultat może dać wykonanie jednej rzeczy wolniej, po kolei i w sposób przemyślany.

Nie każdy odbierze takie spotkanie jako relaks. Niektórych pierwszy kontakt z hukiem i odrzutem będzie przede wszystkim ekscytował. Dopiero po kilku próbach pojawia się większa swoboda i możliwość spokojnego obserwowania własnych reakcji.

Ruch i dynamika jako aktywny reset

Nie każdy odpoczywa przez stanie w jednym miejscu.

Są osoby, którym łatwiej uporządkować uwagę podczas ruchu. Wtedy można rozważyć bardziej dynamiczne zadanie — dopasujemy takie pakiety oczywiście po opanowaniu podstaw, w warunkach pozwalających na jego bezpieczne wykonanie i pod stałym nadzorem prowadzącego.

Nie chodzi o tworzenie chaosu. Przeciwnie — uczestnik zna trasę, zasady i cel zadania. Musi skierować swoją uwagę na ruch, polecenia prowadzącego oraz to, co dzieje się w danej chwili.

Spokojne strzelanie może resetować przez obniżenie tempa. Dynamika może robić to przez skierowanie energii w jedno uporządkowane działanie.

Co dzieje się po nieudanym strzale?

Słabsza próba potrafi powiedzieć o człowieku więcej niż dobra.

Jedna osoba zrobi przerwę i spokojnie zacznie od początku. Inna przyspieszy, mocniej zaciśnie dłonie i będzie próbowała jak najszybciej „odrobić” wynik. Zwykle prowadzi to do kolejnych błędów, dlatego często powtarzam, że pojedynczy słabszy strzał nie psuje całego spotkania. Nie trzeba go naprawiać trzema następnymi oddanymi w pośpiechu. Można się zatrzymać, ocenić sytuację i rozpocząć kolejną próbę od podstaw.

To prosta rzecz, ale skłania do ciekawego pytania:

Czy umiejętność spokojnego rozpoczęcia od nowa zostaje wyłącznie na strzelnicy?

Nie twierdzę, że kilka serii zmieni czyjś charakter. Można jednak zauważyć własną reakcję na niepowodzenie i spróbować odpowiedzieć na nią inaczej niż zwykle.

Nie chodzi o wyładowanie agresji

Nie chcę promować strzelnicy hasłem:

„Jesteś wściekły? Przyjedź i się wyżyj”.

Broń nie służy do chaotycznego rozładowywania emocji.

Strzelanie może pomagać w odzyskaniu skupienia właśnie dlatego, że nie pozwala działać bez kontroli. Wymaga:

• trzeźwości;
• przestrzegania zasad;
• kontrolowania impulsów;
• wykonywania poleceń;
• zatrzymania się, gdy wymaga tego sytuacja.

Na strzelnicy można odłożyć na chwilę inne sprawy, ale nie można odłożyć odpowiedzialności!

Jeżeli ktoś jest pod wpływem alkoholu, nie kontroluje zachowania albo nie jest w stanie wykonywać poleceń, nie powinien uczestniczyć w strzelaniu.

Gdzie kończy się metafora strzelania jako terapii?

Strzelanie może być wartościowym hobby, sposobem odpoczynku i aktywnością pomagającą skierować uwagę na jedno zadanie.

Nie zastępuje jednak profesjonalnej pomocy.

Określenie „strzelanie jako terapia” traktuję podobnie jak zdanie, że czyjąś terapią jest motocykl, warsztat albo bieganie. Opisuje osobiste odczucie, a nie świadczenie medyczne. Osoba znajdująca się w ostrym kryzysie psychicznym, mająca problemy z kontrolowaniem zachowania albo stanowiąca zagrożenie dla siebie lub innych nie powinna traktować wizyty na strzelnicy jako rozwiązania. W takiej sytuacji potrzebna jest pomoc specjalisty a nie dostęp do broni.

Nie oznacza to, że każda osoba korzystająca z pomocy psychologa nie może strzelać. Znaczenie ma aktualny stan, możliwość przestrzegania zasad oraz bezpieczeństwo uczestnika i otoczenia.

Podsumowanie

Strzelanie nie rozwiąże problemów, z którymi przyjeżdżasz na strzelnicę.

Może jednak sprawić, że przez pewien czas nie będziesz musiał zarządzać nimi wszystkimi jednocześnie.

Zamiast wiadomości, terminów i wielu niedokończonych spraw pojawiają się jasne zasady, jedno zadanie oraz widoczny rezultat.

Dla jednej osoby będzie to spokojne strzelanie precyzyjne. Dla innej ruch i wcześniej zaplanowane ćwiczenie. Ktoś poczuje wyciszenie, ktoś przede wszystkim ekscytację, a jeszcze ktoś uzna, że taka forma odpoczynku po prostu mu nie odpowiada.

I to też jest w porządku.

Szukasz spotkania bez presji na wynik? Napisz, czy wcześniej strzelałeś i jakiego rodzaju doświadczenia szukasz. Dobiorę tempo, konstrukcje i przebieg spotkania do Twojego poziomu.

Najczęściej zadawane pytania